Wraz z rozpoczęciem zalotów rośnie ciśnienie płynu w zatoce żylnej otaczającej narząd wytwarzający strzałkę. Manewry ślimaków mają na celu jak najbliższe wzajemne ustawienie ich otworów płciowych. Gdy otwór płciowy zostaje dotknięty przez ciało drugiego ślimaka, mechanizm powoduje uwolnienie i wystrzelenie strzałki. Jest ono niekiedy bardzo energiczne, a strzałka, która wbija się w ciało drugiego osobnika, tkwi w narządach wewnętrznych. Czasem ciało ślimaka przebite jest na wylot, a koniec strzałki wystaje z drugiej strony. Gdy oba ślimaki wystrzelą swoje strzałki, dochodzi do kopulacji i wymiany spermy.
Podczas pierwszej kopulacji ślimak nie wystrzeliwuje strzałki, ponieważ jej nie ma: kopulacja jest niezbędna, by doszło do wytworzenia pierwszej strzałki. Po pierwszej kopulacji ślimaki dokonują wystrzelenia strzałki podczas większości (ale nie podczas każdej) kopulacji. Odtworzenie wystrzelonej strzałki jest procesem długotrwałym.
Strzałki są wyrzucane z różną siłą i precyzją; obliczono, że trzecia część strzałek winniczków nie przebija powłok drugiego osobnika lub nawet mija cel.