Piotr Potocki herbu Pilawa (zm. po 1800 roku) – kasztelan lubelski w latach 1791–1794, zwolennik konstytucji 3 maja, generał major ziemiański województwa lubelskiego, pełnomocnik Rady Najwyższej Narodowej w województwie lubelskimJerzy Kowecki, Pospolite ruszenie w insurekcji 1794, Warszawa 1963, s. 121., radca Wydziału Skarbowego Rady Zastępczej TymczasowejAkta powstania Kościuszki t. III, Wrocław-Kraków 1955, s. 369. w insurekcji kościuszkowskiej, marszałek sandomierski w konfederacji barskiej, starosta babimojski, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys W czasie bezkrólewia w 1764 roku był organizatorem zawiązanej w Haliczu rekonfederacji przeciwko generalnej konfederacji warszawskiej Czartoryskich. Dostał się do niewoli rosyjskiej. Wyszedł z niej, po złożeniu rewersu na ręce Nikołaja Repnina. W połowie czerwca 1768 roku brał udział w Kolbuszowej i Rzeszowie w naradach, w pracach przygotowawczych konfederacji barskiej. W 1768 roku wszedł w skład czteroosobowej rady, która kierowała obroną Krakowa przed wojskami rosyjskimi. Po kapitulacji miasta dostał się do rosyjskiej niewoli a wszystkie jego dobra zostały zrabowane. Przetransportowany do Kijowa, wiosną 1769 roku został zesłany do Kazania.