Głównym komponentem jego budowy jest mech torfowiec, który ma zdolność magazynowania wody. Narastanie mszaru postępuje od lądu w kierunku środka jeziora. Rośnie tu również, nawet dość licznie wełnianka pochwowata, modrzewnica, żurawina i rosiczka okrągłolistna. Sporadycznie pojawia się tu skarłowaciała brzoza i sosna. W wyniku naturalnej sukcesji, jeziora dystroficzne przekształcają się w torfowiska. Najwyżej rośnie wysokopienny bór.
Charakterystyczny ciemnobrunatny kolor wody sucharów spowodowany jest wysoką koncentracją kwasów humusowych, powstających z rozkładu substancji organicznych (igliwia, gałązek, liści) spłukiwanych do zbiornika z otaczających lasów. Dopływ substancji humusowych (przy braku odpływu) powoduje dodatkowo naturalne zakwaszanie wód oraz wiązanie rozpuszczonych w niej związków mineralnych. W sucharach mamy więc do czynienia z bardzo niskim pH, niską koncentracją wapnia oraz substancji mineralnych dostępnych dla roślin.