Historia Zaraz po zakończeniu II wojny światowej osoby homoseksualne nie zostały oficjalnie uznane za ofiary nazizmu. W latach 50. i 60. paragraf 175 nadal był częścią niemieckiego kodeksu karnego. Gejów zaczęto uznawać za ofiary nazizmu dopiero w latach 80., np. w 1985 Richard von Weizsäcker, ówczesny prezydent Republiki Federalnej Niemiec, wymienił ich jako grupę ofiar.
Starania o postawienie w Berlinie pomnika rozpoczęły w 1993 grupa Der homosexuellen NS-Opfer gedenken oraz organizacja Lesben- und Schwulenverband in DeutschlandDenkmal für die im Nationalsozialismus verfolgten Homosexuellen.. Bundestag podjął decyzję o postawieniu takiego pomnika 12 grudnia 2003. Następnie ogłoszono konkurs na projekt, który wygrali Michael Elmgreen i Ingar Dragset.
Pewne kontrowersje wzbudziło nieumieszczenie na filmie wyświetlanym na ekranie będącym częścią pomnika pary całujących się kobiet. Choć brak dokumentacji stosowania represji przez nazistów wobec lesbijek, odnotowano przypadki zaginięcia lesbijek, np. w pubach Berlina. Feministyczne czasopismo EMMA stwierdziło, że pomnik powinien oddawać cześć także ofiarom wśród homoseksualnych kobiet. Ostatecznie ustalono, że film będzie wymieniany co 2 lata i będzie ukazywał również całujące się pary lesbijskie.