Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości wykładał fizykę na tzw. wyższych kursach naukowych w Kownie. Miał swój udział w rozwoju nauki litewskiej, opracował m.in. litewski słownik terminów fizycznych. Od 1925 wykonywał obowiązki dyrektora gimnazjum w Poniewieżu, pracował również w Ministerstwie Oświaty Republiki Litewskiej. Politycznie związany z narodowcami, był członkiem Centralnego Komitetu Ludowej Partii Postępu, a później również Związku Tautininków.
W 1926 wszedł do Sejmu III kadencji z list Związku Litewskich Narodowców. Od 1927 do 1934 roku pracował jako minister oświaty w gabinetach Voldemarasa i Tubelisa, później pełnił m.in. urząd kontrolera państwowego (1934–1940). W 1930 roku odpowiadał za organizację obchodów jubileuszu Witolda Wielkiego.
23 września 1936 wybrano go na marszałka Sejmu IV kadencji. W 1937 objął stanowisko przewodniczącego Litewskiego Towarzystwa Inżynierów.
Pracował jako tłumacz, m.in. dzieł Adama Mickiewicza, przetłumaczył na język litewski „Pana Tadeusza” (1924). W 1933 roku wydał książkę „Auszra ir jos gadyne”, a dwa lata później monografię „Vabalninkas ir jo apylinkė praeityje ligi Lietuvos nepriklausomybės atgavimo”.
14 maja 1941 został aresztowany przez władze radzieckie i zesłany do łagru na Syberii, w 1951 przeniesiono go do Krasnojarska.