W końcu grudnia 1917, po zakończeniu całkowitej organizacji, jednostka została przeniesiona do rejonu Uborek - Łapicz. Oddział liczył wówczas 1100 żołnierzy. 13 stycznia 1918 pułk rozpoczął przebazowanie w kierunku Bobrujska. Po trzech dniach marszu dyslokowano go w Twierdzy Bobrujsk. Po zmianie dyslokacji dowódcą pułku został kpt. SkorynaPłk Jaźwiński został wyznaczony na dowódcę 2 Dywizji, z jednoczesnym pełnieniem obowiązków dowódcy twierdzyW rozkazie do I-go Polskiego Korpusu za Nr. 3 § 1 z dnia 24 lipca 1917 roku czytamy: „Formowanie polskiego pułku inżynieryjnego i kierownictwo formowaniem polskich kompanii inżynieryjnych przy dywizjach Korpusu powierzam podpułkownik Bolesławowi Jaźwińskiemu, na którego wkładam również pełnienie obowiązków korpusowego inżyniera. Niektóre pododdziały pułku brały udział w walkach z oddziałami Armii Czerwonej. W okresie od marca do maja 1918 r. oddziały Korpusu w tym i 1 pinż znalazły się pod zwierzchnictwem politycznym Rady Regencyjnej i rozkazami dowództwa niemieckiego. W tym okresie zorganizowano w pułku szkołę podoficerską saperów pod dowództwem por. Wacława Damrosza oraz szkołę telegraficzną pod dowództwem ppor. Miączyńskiego. Do składu pułku dołączono dywizyjne kompanie inżynieryjne: pierwszą i trzecią.