Do drugiej wojny światowej partia odniosła dwa zwycięstwa w wyborach (1918, 1928), dwa razy otrzymała tyle samo miejsc co Sambandsflokkurin (1920, 1936), a pozostałe osiem razy pozostawała w mniejszości. Ostatnie wybory przed wojną były także końcem kadencji Jóannesa Paturssona jako lidera partii, który postanowił założyć Fólkaflokkurin, gdzie później został głową ugrupowania aż do swej śmierci. Patursson zabrał ze sobą wielu wyborców, co poskutkowało nagłym spadkiem poparcia dla Sjálvstýrisflokkurin z ośmiu miejsc w 1936, przez cztery miejsca w 1940 aż do żadnego w 1943 i 1945.
Po wojnie pozycja partii zaczęła się stosunkowo umacniać, nigdy jednak nie udało jej się odbudować dawnego prestiżu jakim cieszyła się przed odejściem pierwszego lidera. Na miejscu głównej partii separatystycznej zastąpiła ją w 1948 Tjóðveldi. Największą liczbę punktów procentowych udało się jej uzyskać w roku 1990, było to 8,8%, co przeliczono jako trzy miejsca w parlamencie. Jej liderem od 1971 do 1994 był Hilmar Kass, a następnie do 2001 Helena Dam á Neystabø, która ostatecznie przeniosła się do Javnaðarflokkurin. Później nastąpił okres częstych zmian na stanowisku prezesa, które od 2003 roku do 2015 sprawował niemal nieprzerwanie Kári Højgaard.