Podział kliniczny raka szczęki opiera się na cechach zaawansowania procesu nowotworowego: stopień I – nowotwór nie przekracza ścian zatoki, stopień II – przejście poza ściany zatoki, nowotwór nie przekracza linii środkowej, stopień III – przekracza linię środkową, nacieka sąsiednie okolice (podstawa czaszki, komórki sitowe, oczodół, dół skrzydłowopodniebny), stopień IV – rozległe naciekanie sąsiednich okolic - odległe przerzuty.
Podział ten jest o tyle mało praktyczny, że ścisłe określenie stopnia jest trudne, a prawie zawsze mamy do czynienia z przypadkami zaawansowanymi. W rozpoznawaniu opieramy się na badaniu histopatologicznym tkanki guza uzyskanej przez punkcję zatoki, wycinek z owrzodzenia lub po operacji rozpoznawczej (otwarcie zatoki).
Dążąc do najbardziej precyzyjnego określenia rozległości choroby, konieczne jest badanie laryngologiczne (jamy nosowo-gardłowej) oraz badanie radiologiczne. Badanie radiologiczne składa się z oceny zdjęcia P.A. i bocznego zatok, zdjęcia osiowego oraz badania tomograficznego. W ten sposób można określić czy nowotwór nacieka dno oczodołu, niszczy ścianę tylną zatoki i zajmuje dół skrzydłowopodniebny, niszcząc skrzydła kości klinowej, czy nie nacieka przedniego dołu czaszkowego.