27 listopada 1918 wraz z pięcioma innymi działaczami białoruskimi Siemaszka znalazł się w Tarybie, w kwietniu 1919 Białorusinów reprezentowało w radzie już 9 członków. Wraz z litewskimi politykami reprezentował kraj w obradach paryskiej konferencji pokojowej od lutego 1919. Wziął też udział w negocjacjach z Rosyjską FSRR w czerwcu i lipcu 1920, podczas których domagał się od Rosji uznania praw Litwy do guberni grodzieńskiej.
Od 1919 do lutego 1922 pełnił urząd ministra Republiki Litewskiej ds. białoruskich. Po odejściu od działalności politycznej pracował w litewskim pożarnictwiePiotr Łossowski, Polityka Litwy w kwestii białoruskiej w latach 1918–1924, w: „Polska-Białoruś 1918-1945”, IH PAN, Warszawa 1994, s. 57.. Był redaktorem czasopisma „Lietuvos gaisrininką”.
Przypisy
Bibliografia Šarūnas Liekis, A State within a State? Jewish autonomy in Lithuania 1918-1925, Vilnius 2003, s. 50, 75, 122, 158, 179 Ludwik Hass, Masoneria polska XX wieku: losy, loże, ludzie, Wydawnictwo „Kopia”, Warszawa 1996, s.