W praktyce okazuje się, że powszechnie stosowane modele barw nie są równomierne. Innymi słowy, wybrane pary kolorów, równo od siebie oddalonych w przestrzeni barw, mogą być w jednym przypadku bardziej różniące się od siebie, a w innym mniej. Zależy to od subiektywnej oceny obserwatora. Np. w modelu CMYK żółta barwa jest zwykle oceniana jako jaśniejsza, niż barwa niebieska o tym samym natężeniu, a przez to bardziej różni się od czerni. Wraz z rozwojem wiedzy wprowadzano nowe modele barw, tworzące przestrzeń o bardziej liniowej charakterystyce, a nowsze rozwiązania polegały na modyfikacji samej formuły obliczania różnicy barw tak, aby jej wartość jak najbardziej odpowiadała wzrokowej ocenie różnicy.

Stosowane modele barw Najstarszą i pierwszą praktycznie stosowaną formułą była dE FMC II (Friele, MacAdam, Chickering), o dość złożonej postaci i bazująca na przekształceniu układu XYZ na współrzędne P, Q i S. Drugim z kolei rozwiązaniem było wprowadzenie przez CIE zaleceń stosowania pomocniczego układu U*, V*, W* i dE CIE obliczanego jako odległość w tej przestrzeni, wyniki były jednak niezadowalające, gdyż różniły się od oceny wzrokowej różnicy barw. Przełom nastąpił w 1974 r. wraz z zastosowaniem bardziej równomiernego modelu CIELab.