Poważną ich wadą była jednak zbyt mała szybkość. W czasie ataków na konwoje przez niemieckie okręty podwodne, fregaty nie były w stanie ich ścigać. Z tego powodu Niemcy doprowadzali nierzadko atak do końcaKon W. „Bitwa o Atlantyk, część II” Wojskowy Przegląd Historyczny, 2/1957, s. 82..

Budowa pierwszych okrętów rozpoczęła się na początku 1941. Pierwsze okręty typu zaczęły wchodzić do służby wiosną 1942. Podczas II wojny światowej zatopiono lub uznano za całkowicie zniszczone 10 okrętów tego typu (HMCS „Chebogue” – , HMS „Cuckmere” – U-223, HMS „Itchen” – U-666, HMS „Lagan” – U-270, HMCS „Magog” – , HMS „Mourne” – U-767, HMCS „Teme” – , HMS „Tweed” – U-305, HMCS „Valleyfield” – , HMS „Cam” – wybuch własnych bomb głębinowych).

Po zakończeniu wojny okręty typu przekazywano sojuszniczym marynarkom wojennym, gdzie były poddawane modernizacjom i pozostawały w służbie do połowy lat 70. XX wieku. HMAS „Diamantina” został zachowany jako okręt-muzeum w Brisbane (Australia). HMCS „Stormont” przebudowany został na luksusowy jacht, własność Aristotelisa Onasisa.