W XVIII wieku do katedry przeniesiono ponadto część wyposażenia ze zlikwidowanych koperskich kościołów klasztornych, w tym ołtarze pochodzące ze świątyń dominikanów, serwitów i klarysek.
Architektura Katedra jest trójnawową budowlą halową z transeptem i wydłużonym prezbiterium zamkniętym półkoliście. Nawy są rozdzielone masywnymi filarami dźwigającymi półkoliste arkady, a wnętrze obiega silnie profilowane belkowanie. Duże okna umieszczone wysoko w ścianach naw bocznych zapewniają równomierne oświetlenie wnętrza i wzmacniają charakterystyczne dla projektów Massariego wrażenie jednolitej, przestronnej sali.
Fasada zachodnia składa się z dwóch odmiennych stylistycznie kondygnacji. Jej dolna część, wyłożona jasnym kamieniem i dekorowana ostrołukowymi wnękami oraz elementami kamieniarki, reprezentuje odmianę weneckiego gotyku określaną jako . Górną część, ukształtowaną podczas rozbudowy z końca XV wieku, tworzą renesansowe pilastry, półkoliste nisze i centralny okulus.
Przy północnej stronie katedry znajduje się baptysterium św. Jana Chrzciciela, nazywane również rotundą Matki Bożej z Góry Karmel. Jest to wolnostojąca romańska budowla centralna, wzniesiona pomiędzy X a XII wiekiem i przebudowana w 1317 roku.