Marinus (Rinus) van der Lubbe (ur. 13 stycznia 1909 w Lejdzie, zm. 10 stycznia 1934 w Lipsku) – holenderski komunista, oskarżony i stracony za podpalenie gmachu Reichstagu w 1933 (pożar Reichstagu). W 2008 wyrok unieważniono, nie rozstrzygając jednakże o winie lub braku winy van der Lubbego.
Życiorys Urodził się 13 stycznia 1909 r. w Lejdzie. Jego rodzice rozwiedli się, a matka zmarła kiedy Marinus miał 12 lat. Następnie wychowywał się w rodzinie swojej przyrodniej siostry, dorastał w skrajnej biedzie. Kiedy pracował jako murarz zetknął się z ruchem robotniczym. W 1925 wstąpił do Holenderskiej Partii Komunistycznej. W 1926 doznał wypadku w pracy, w wyniku którego omal nie stracił wzroku. W jego następstwie musiał zrezygnować z pracy i zaczął żyć z zasiłku w wysokości 7,44 guldenów tygodniowo. Podejmował ponadto różne dorywcze prace. W 1927 przeprowadził się do Lejdy i założył tam „dom Lenina”. Działał w ruchu bezrobotnych do czasu, gdy w 1931 doszło do jego konfliktu z Holenderską Partią Komunistyczną, w wyniku czego van der Lubbe wstąpił do Międzynarodowej Grupy Komunistycznej.