Oko (ros. Соглядатай) – rosyjska powieść Vladimira Nabokova, opublikowana w 1930 w Berlinie pod pseudonimem W. Sirin.
Utwór podejmuje temat rozpadu tożsamości. Pojawia się w nim charakterystyczny dla Nabokova motyw istnienia dwóch równoległych światów. Bohater opowieści, po doznanym upokorzeniu, podejmuje próbę samobójczą. Gdy budzi się w szpitalu, uznaje, że próba była udana, a wszystko co dzieje się dalej jest tylko halucynacją nie potrafiącego się zgodzić na śmierć umysłu.
Powstanie i publikacja utworu koniec 1929 – styczeń 1930 – Nabokov napisał Oko. 27 lutego 1930 – Nabokov przeczytał początek opowieści w Berlinie w Café Schmidt na spotkaniu zorganizowanym przez Związek Pisarzy Rosyjskich. 12 października 1930 – fragment utworu ukazał się w paryskim dzienniku emigracyjnym "Poslednije nowosti". listopad 1930 – Oko ukazało się w 44 numerze czasopisma emigracyjnego "Sowriemiennyje zapiski". październik 1938 – utwór ukazał się w postaci książkowej, w tomie Sogladataj, w którym znajdowało się również dwanaście innych opowiadań. styczeń–marzec 1965 – "Playboy" wydrukował w odcinkach angielski przekład utworu (pt. The Eye). Autorem tłumaczenia był syn autora, Dmitri Nabokov;