W 1982 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk o sztukach pięknych, a w 1995 został profesorem zwyczajnym macierzystej uczelni.
Twórczość W 1970 w Galerii Miejskiej Arsenał otwarta została jego pierwsza indywidualna wystawa rzeźby, medalierstwa i grafiki. Jego prace trafiły do wielu zagranicznych galerii i muzeów m.in. w Sztokholmie, Helsinkach, Madrycie, Londynie i Getyndze. mały|Para pod parasolem (1967/1968), Ogród Botaniczny UAM w Poznaniu mały|Rzeźba Tytusa Działyńskiego w Kórniku (2000) mały|Maszkarony (1970), Park Cytadela Do ważniejszych dzieł Kopczyńskiego z dziedziny plastyki plenerowej i pomnikowej zalicza się: „Helios” na pl. Rapackiego w Toruniu (1973), pomnik Mieszka I i Bolesława Chrobrego na dziedzińcu Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie (1975), pomnik Powstańców Wielkopolskich w Skalmierzycach (1978), obelisk w Pile (1961), fontannę (Kaskada) w Parku Karola Marcinkowskiego (1962), rzeźbę parkową w Ogrodzie Botanicznym UAM (1968), rzeźbę w amfiteatrze na poznańskiej Cytadeli (1970), pomnik Jana Śniadeckiego (1963) i pomnik Walki i Męczeństwa (1969) w Żninie, a także rzeźbę Tytusa Działyńskiego w Kórniku (1995–2000).