Ołoniecka Armia Ochotnicza – fiński związek operacyjny działający przeciwko wojskom bolszewickim we wschodniej Karelii w 1919 roku.
Geneza Władze Finlandii już na początku 1918 roku zaczęły zgłaszać swoje roszczenia do terytorium wschodniej Karelii, leżącej w granicach Rosji. 6 marca tego roku w Helsinkach powstał Tymczasowy Komitet Wschodniej Karelii, zaś tydzień później fińskie wojska przekroczyły rosyjską granicę. W kwietniu-maju zajęły one południową część Karelii, ale do końca czerwca zostały wyparte z powrotem do Finlandii. W styczniu 1919 roku działania wojenne przeciwko wojskom bolszewickim zostały wznowione, kiedy niewielka ekspedycja wojskowa zajęła na krótko rejon miejscowości Porajärvi.
Ołoniecka Armia Ochotnicza W kwietniu 1919 roku za zgodą władz fińskich została sformowana tak zwaną Ołoniecka Armia Ochotnicza, licząca początkowo okokoło 1 tysiąc żołnierzy-ochotników z Karelii. Dowodził nią mjr Gunnar von Herzen, a następnie płk Aarne Sihvo. Składała się z czterech batalionów. 1 Batalion dowodzony przez kpt. S. Sihvonena miał atakować w kierunku na Ołoniec, zaś 3 Batalion mjr. Paavo Talveli i 4 Batalion kpt. Maskula – na wieś Priaża, a stamtąd na Pietrozawodsk. 2 Batalion znajdował się w rezerwie.