Wywołany trzema eksplozjami o mocy 200 kiloton podmuch powietrza, tworzyć miał nadciśnienie które uważano za niezbędne do zniszczenia budynków (siedem funtów na cal kwadratowy (0,49 kG na cm²)) na obszarze odpowiadającym obszarowi rażenia nadciśnienia powstałego z wybuchu jednej głowicy o mocy 1 megatony.
W związku z obserwowanym rozwojem radzieckiego systemu antybalistycznego (ABM) Galosz, głowice Mk.2 pocisków A-3 zaopatrzono w układy elektroniczne o zwiększonej odporności na impuls elektromagnetyczny (EMP) opracowane w programie „Topsy”. Modyfikacjom mającym na celu ułatwienie pociskowi pokonywania radzieckiego systemu ABM poddano również układ naprowadzania pocisku. Wszystkie te zmiany zmierzały do zapewnienia ochrony zarówno przed bezpośrednią radiacją nuklearną, jak też efektem EMP. W tym celu oryginalne pociski A3P pod koniec lat sześćdziesiątych zastąpiono pociskami A3T.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Polaris A-3 Kategoria:Pociski balistyczne okresu zimnej wojny Kategoria:System rakietowy Polaris/Poseidon