Józef Raniowski (ur. 30 maja 1940 w Kozłowie k. Tarnopola, zm. 9 kwietnia 2015) – polski muzealnik i działacz ludowy. W nocy z 3 na 4 kwietnia 1944 cudem uniknął rzezi, którą banderowcy urządzili w Kuropatnikach, mordując 24 osoby.
W 1945 przybył wraz z rodziną na Ziemie Odzyskane. Zamieszkał w miejscowości Lubiechnia Wielka k. Rzepina. Ukończył Szkołę Podstawową w Kowalowie. Następnie uczeń Liceum Pedagogicznego w Ośnie Lubuskim i Technikum Rolniczego w Trzciance w latach 1955–1960. W Trzciance wstąpił do 24. Drużyny Harcerskiej im. A. Mickiewicza. Przyrzeczenie Harcerskie złożył w kwietniu 1957. 20 października 1958 wstąpił do Związku Młodzieży Wiejskiej, a 21 listopada 1960 do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego.
W latach 1960–1962 odbywał Zasadniczą Służbę Wojskową jako sanitariusz w Wojskach Lotniczych w Poznaniu (Ławica).
W latach 1962–1973 nauczyciel w Technikum Rolniczym w Szczecinie. Założyciel Szczepu Drużyn Starszoharcerskich przy Technikum Rolniczym i wieloletni Komendant Szczepu. W 1963 zdobył stopień instruktorski przewodnika. W 1968 zdobył stopień podharcmistrza. Inicjator i wieloletni Komendant grupy szczecińskiej z Hufca Szczecin-Dąbie uczestniczącej w Operacji Frombork 1001, odznaczony Honorowym Obywatelstwem miasta Fromborka w 1971.