Modernizacje Po I wojnie światowej pancerniki były trzykrotnie modernizowane, lecz jedynie w stosunkowo niewielkim stopniu. „Provence” przechodził modernizacje w latach 1922, 1927 i 1932–1933, „Bretagne” – 1921, 1925 i 1931–1934, a „Lorraine” – w 1921, 1930 i 1934–1936.
Podczas pierwszej modernizacji przede wszystkim zwiększono donośność artylerii głównej przez zwiększenie kąta podniesienia dział do 23°Roger Chesneau: Conway's All the World's Fighting Ships 1922-1946, Londyn 1992, , s.257. Podczas drugiej modernizacji zmieniono opalanie kotłów z mieszanego (węgiel i paliwo ciekłe) na paliwo ciekłe, a ponadto ulepszono przyrządy kierowania ogniem, zdjęto 4 działa 138,6 mm i zamontowano tyle samo dział przeciwlotniczych 75 mm. Podczas ostatniej najszerszej modernizacji, m.in. zastąpiono 24 stare kotły (18 na „Provence”) przez 6 nowych, bardziej wydajnych, przez co moc wzrosła z 29 000 do 43 000 KM. Prędkość zwiększyła się jednak w niewielkim stopniu. Wymieniono armaty artylerii głównej (na wyprodukowane dla pancerników typu Normandie), zdjęto dalsze 4 działa 138,6 mm oraz wszystkie 4 podwodne wyrzutnie torpedowe i zamontowano dalsze 4 działa przeciwlotnicze 75 mm.