Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy – cerkiew prawosławna, która znajdowała się w Łęczycy przy ulicy Kaliskiej, wzniesiona w 1913 r., a zburzona w latach 30. XX w.
Historia Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych Krajów Słowiańskich wykazał istnienie cerkwi w Łęczycy w 2. połowie XIX w. Pierwsza świątynia prawosławna w Łęczycy funkcjonowała prawdopodobnie w dawnych magazynach wojskowych, a następnie w niedokończonym kościele pojezuickim.
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy wzniesiono na terenach koszar wojskowych z dotacji państwowych oraz datków łęczyckich wiernych prawosławnych. Jej uroczystej konsekracji dokonano 13 listopada 1913 r.
Tuż po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. cerkiew sprofanowano, a jej budynek przeznaczono na magazyn miejski (planowano przekształcenie jej w kaplicę szkolną, ale stan techniczny już na to nie pozwolił). Ostatecznie w latach 1935–1936 została zburzona decyzją władz sanacyjnych w ramach zakrojonej na szeroką skalę akcji rewindykacji cerkwi prawosławnych w II Rzeczypospolitej. W celu zburzenia świątyni zawiązany został specjalny komitet obywatelski, którego celem była kwesta na rozbiórkę. Z pozyskanego w ten sposób materiału dokończono budowę łaźni miejskiej. Najprawdopodobniej to właśnie z łęczyckiej cerkwi pochodzi ikona św.