Został internowany na Węgrzech, był członkiem Tymczasowego Komitetu Polaków na Węgrzech (Komitet do Spraw Opieki nad Polskimi Uchodźcami na Węgrzech) i przebywał m.in w obozach: Nagykanizsa, Samlöszöllöschare, Esztergomtábor oraz w Budapeszcie, gdzie pracował w redakcjach pism dla uchodźców polskich, zajmował się pracą społeczną (w harcerstwie) oraz twórczością literacką - zamieszczał własne wiersze i tłumaczenia poezji węgierskiej. Wiersze, tłumaczenia poezji węgierskiej i artykuły ogłaszał w czasopismach: „Obozowe Materiały Świetlicowe” (1940–1941; tu też pod pseudonimem Julian Dzielnicki), „Wieści Polskie” (1940–1944), „Nasza Świetlica – Materiały Obozowe” (1941–1942), „Rocznik Polski. Kalendarz Polaka na Węgrzech” (1942–1943), „Tygodnik Polski” (1943–1944).

Po powrocie do Polski w latach 1945–1946 pracował w Wojewódzkim Urzędzie Kontroli Prasy i Widowisk w Łodzi i w Poznaniu. Od 1946 należał do Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1946–1949 pełnił funkcję attaché prasowego oraz sekretarza poselstwa polskiego w Budapeszcie. Od 1950 r. mieszkał w Warszawie.