Andrzej Falkiewicz (ur. 5 grudnia 1929 w Poznaniu, zm. 22 lipca 2010 w Puszczykowie) – polski eseista, krytyk literacki i teatralny, pisarz, poeta, filozof. Drugi mąż poetki Krystyny Miłobędzkiej.
Był absolwentem Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu. Debiutował w 1958 na łamach prasy literackiej jako krytyk teatralny. Był kierownikiem literackim: Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie (1962–1967), Teatru Współczesnego we Wrocławiu (1968–1970 i 1973-1984), Teatru im. Bogusławskiego w Kaliszu (1970-1973). W latach 1989–1995 w Teatrze Polskim we Wrocławiu był konsultantem programowym. W latach 1994–1996 starszy asystent w Instytucie Filozofii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Autor wielu książek i esejów z zakresu filozofii teatru, krytyki literackiej, filozofii społecznej i metafizyki.
Od 1967 roku mieszkał we Wrocławiu. Od lat dziewięćdziesiątych aż do śmierci mieszkał w odzyskanej rodzinnej wilii w Puszczykowie koło Poznania.
Twórczość
Proza Ledwie mrok (Wrocław 1998)
Świetliste (Wrocław 2011) Ta chwila (Wrocław 2014)