Marples, Heroes and Villains: Creating National History in Contemporary Ukraine, Budapeszt-Nowy Jork 2007, , s.162, przyp.11. Natomiast Grzegorz Motyka oceniał część tomów Litopysu wydanych w latach 1995–2000 „bardzo wysoko”, zwracając uwagę na opublikowane w nich dokumentyG. Motyka, Ukraińska partyzantka, Warszawa 2006 Wyd. Instytut Studiów Politycznych PAN, Oficyna Wydawnicza "Rytm", , s.23.
Jeden z redaktorów Litopysu UPA, Petro Poticzny, odrzuca twierdzenia o braku obiektywizmu tej publikacjiDavid R. Marples, Heroes and Villains: Creating National History in Contemporary Ukraine, Budapeszt-Nowy Jork 2007, , s.162, przyp.11.
Serie Litopysu I seria Pierwsza seria („kanadyjska”, „główna”) liczyła 46 tomów.
Bazuje ona na dokumentach, które przeniosły na Zachód przebijająca się oddziały UPA oraz kurierzy. Większość pochodzi z archiwum ZP UHWR. Wyjątkiem są trzy tomy dokumentów niemieckich, jeden polskich i radzieckich, oraz jeden tom dokumentów Kyryła Ośmaka, przewodniczącego UHWR. Trzy ostatnie tomy – 43, 44 i 46, zostały zredagowane na podstawie ukrytego archiwum, wykopanego w 2004 we wsi Ozerna w obwodzie tarnopolskim. Drugą organizacją, która posiadała najwięcej dokumentów, była ZCz OUN, jednak z różnych powodów Litopys UPA miał dostęp tylko do pojedynczych dokumentów z tego zbioru.