Innym aspektem tego zjawiska jest to, że przy zanurzaniu w cieczy gorącego obiektu o temperaturze znacznie przekraczającej jej temperaturę wrzenia, początkowo obserwuje się gwałtowne wrzenie, później chwilę ciszy i ostatnią gwałtowną falę wrzenia. Przykładem może być zanurzanie przedmiotu o temperaturze pokojowej w dewarze z ciekłym azotem.
Efekt jest wywołany tym, że na początku procesu powstaje warstwa pary cieczy otaczająca przedmiot. Kiedy różnica pomiędzy temperaturą powierzchni przedmiotu a cieczą zbliża się do punktu Leidenfrosta, warstwa pary staje się stabilna i w znacznym stopniu ogranicza przepływ ciepła – etap ten objawia się jako „cisza”. Ponowne gwałtowne wrzenie spowodowane jest przejściem poniżej punktu Leidenfrosta. Wtedy następuje przerwanie filmu parowego i dochodzi do bezpośredniego kontaktu cieczy z przedmiotem (a przez to zwiększenie przepływu ciepła od przedmiotu do cieczy) – rozpoczyna się wrzenie w fazie przejściowej, a następnie wrzenie bąbelkowe.
Efekt ten może być niebezpieczny, gdyż może doprowadzić do rozpryskiwania się cieczy. By tego uniknąć, należy elementy zanurzane w cieczy opuszczać powoli, tak by przedmiot ochładzał się poniżej temperatury Leidenfrosta fragmentami.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Derek Muller, The Inverse Leidenfrost Effect , kanał „Veritasium” na YouTube, 25 stycznia 2019 [dostęp 2026-01-08].
Kategoria:Przemiany fazowe