Oznacza to, że w latach 1830–1845 z pierwotnego kompleksu wydzielono i odłączono ponad połowę gruntów (ponad 78 ha). Wynikało to także z wprowadzonej w Królestwie Polskim reformy walutowej: wszelkie należności określano już w rublach srebrem, ustalając roczny kanon na 52 Rs. 7 kop., a wywoławczą cenę wkupnego na 208 Rs. 28 kop. Ponadto, aby ułatwić nowemu gospodarzowi rozpoczęcie gospodarowania bez obciążeń oraz ponowne zagospodarowanie ziemi, przyznano mu aż sześć lat wolnych od opłat, licząc od 1 czerwca 1848 rokuDziennik Urzędowy Gubernii Warszawskiej, nr 35 + dod (18 (30) Sierpnia), Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie, 1845..
W kolejnej dekadzie status prawno-gospodarczy gruntów Brominy uległ dalszej konsolidacji w ramach większego kompleksu dóbr. Z wykazu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Gubernii Warszawskiéj z 1855 roku wynika, że grunty Brominy zostały oficjalnie ujęte jako attynencja (przynależność) wchodząca w skład rozległego majątku Tarczyn z przyległościami (obejmującego m.in. miasto Tarczyn, folwarki Komorniki i Duki oraz wsie Grzędy, Przypki czy Bystrzanów). Cały ten kompleks dóbr, położony w powiecie warszawskim i okręgu błońskim, został zgłoszony do systemu kredytowego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Guberni Warszawskiej, uzyskując m.in. wcześniej udzieloną pożyczkę w wysokości 22 500 Rs.