W 1930 został senatorem III kadencji. Zrzekł się mandatu w 1934. Jego miejsce zajął Tadeusz Moszyński. W 1939 był adwokatem w Gdyni „za zasługi na polu pracy społecznej”..

Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego, od 17 września 1939 był szefem Sądu Wojennego dowództwa floty. Po kapitulacji załogi Helu (2 października 1939) dostał się do niewoli niemieckiej, więziony w oflagach: X B Nienburg, XVIII C Spittal am der Drau, II C Woldenberg. Uwolniony w końcu stycznia 1945. W lipcu 1945 otworzył kancelarię adwokacką w Gdyni. Na początku 1953 przeprowadził się do Krakowa, gdzie zmarł 8 sierpnia 1953. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera LXX-płn-34).

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 2 maja 1923 „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu administracji wojskowej” Krzyż Walecznych – trzykrotnie „za czyny orężne w bojach Legionów Polskich” Złoty Krzyż Zasługi – 28 czerwca 1939 „za zasługi na polu pracy społecznej”. 4 kwietnia 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu ujemnej opinii”..

Przypisy

Bibliografia