Kolejne prace zainicjował wikariusz generalny diecezji lublańskiej Janez Anton Dolničar. W latach 1701–1706 zburzono starą część kościoła i wybudowano nowy wzorowany na rzymskim kościele Il Gesu. Budowę zaplanował mediolański architekt kapucynów Florentiano, po jego śmierci projekt dokończył rzymski architekt Andrea Pozzo. Z powodu braku środków nie wykonano kopuły na skrzyżowaniu naw. Miejsce to nakryto drewnianą ramą, którą od strony wnętrza pokryto malarstwem iluzjonistycznym.
W latach 1705–1706 do fasady zaprojektowanej przez Andrea Pozzo dostawiono dwie wieże według projektu malarza Giulio Quaglio, ich forma wzorowana była na wieżach katedry w Salzburgu.
Katedra została poświęcona 8 maja 1707.
W 1841 wybudowano kopułę na skrzyżowaniu naw.
W 1859 z inicjatywy proboszcza Jožefa Zupana całkowicie odnowiono wnętrze kościoła. Malowidła zostały oczyszczone, a ściany wyłożono sztucznymi marmurami: czerwonym oraz białym na wzór marmurów z Carrary. Prace wykonali bracia Torazzo z Triestu. Kapitele pilastrów i sztukaterie pokrył złoceniami mistrz z Lublany Götzl.
Architektura i wyposażenie thumb|Polichromie na sklepieniu nawy Obecna barokowa świątynia pochodzi z początku XVIII wieku.
Portal główny pochodzi z 1706, wykonał go kamieniarz Francesco Bombasi.