Muza z zaścianka przynosi informację o jego śmierci w rok po otrzymaniu wymarzonego tytułu para Francji. Emilia de Fontaine – urodzona w 1802 roku, najmłodsza córka księcia, która weszła w świat już w okresie Restauracji Burbonów. Elegancka, arogancka, próżna ze względu na swoją pozycję i urodę, pełna uroku pojawia się w 1818 roku na balu u Cezara Birotteau (Historia wielkości i upadku Cezara Birotteau). Zerwawszy z Maksymilianem poślubia swego wuja, starego admirała Kergarouët, na złość i na przekór sobie samej. Owdowiawszy wychodzi powtórnie za mąż za Charlesa de Vendnesse Beatrix Maksymilian Longueville – młodszy syn wicehrabiego, zrzeka się udziału w majątku, by starszy brat mógł utworzyć majorat i uzyskać tytuł para Francji. Dzięki operacjom finansowym w Brazylii staje się bogaty, a po śmierci brata zostaje wicehrabią i parem Francji.
Trzydzieści postaci wymienionych w opowiadaniu pojawia się w innych utworach Komedii ludzkiej (m.in.: Eugeniusz de Rastignac, Henryk de Marsay, Lady Arabella Dudley, Karol de Vandenesse). Osiemnaście z nich wprowadził Balzac w 1842 roku w I tomie edycji zbiorowej.