uruchomiono produkcję małego autobusu RAF-10, będącego bezpośrednim poprzednikiem mikrobusu RAF-977, budowanego z wykorzystaniem silnika i innych elementów podwozia samochodu osobowego GAZ-21 Wołga. W 1970 roku rozpoczęto budowę nowego zakładu w Jełgawie. Od 1976 roku wytwarzano mikrobusy RAF-2203. Samochody te posiadały zespoły napędowe i jezdne pochodzące z osobowej Wołgi. Pojazdy produkowano w wielu wersjach m.in. miejska taksówka wieloosobowa, samochód pomocy drogowej, sanitarka czy samochód dowództwa straży pożarnej. Od 1989 roku produkowano zmodernizowany model RAF-22038.
W latach 80. znacznie spadła jakość produkowanych samochodów, co wiązało się z ogólnymi kłopotami ekonomicznymi ZSRR. W drugiej połowie lat 80. fabryka RAF znalazła się w awangardzie reform gospodarczych w ZSRR – pieriestrojki, czego efektem stał się pierwszy w ZSRR wybór nowego dyrektora (Wiktora Bosserta) przez załogęRAF-22038 „Łatwija”, Awtoliegendy SSSR Nr.74, DeAgostini 2011, ISSN 2071-095X (ros.), s. 3–6.. Od 1989 roku trwały przygotowania do przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną, co nastąpiło ostatecznie 6 września 1991 r. Równocześnie fabryka przeszła na własność nowo powstałego państwa łotewskiego.