Jako jeden z pierwszych pisarzy muzycznych tworzył w języku ojczystym. Aaron korespondował z G. Spataro, o czym możemy się dowiedzieć z zachowanych listów drugiego z nich. Teoretycy muzyki dyskutowali na temat walorów estetycznych w twórczości współczesnych im kompozytorów. Poruszali też zagadnienia notacji, zwłaszcza użycia znaków chromatycznych.
Pomimo że Aaron znany był współczesnym głównie jako kompozytor i sam często odnosi się w swoich dziełach do własnych utworów, to do naszych czasów przetrwał tylko jeden z nich. Jest nią czterogłosowa frottola, pochodząca z Piątej Księgi Frottolli O. Petrucciego (1505). Pozostałe, zaginione kompozycje Aaron to głównie pieśni: Credo na sześć głosów, pięciogłosowa msza, motety i madrygały oraz dwa utwory znane jedynie z tytułów: In illo tempore loquente Jesu, Letatus sum i Da pacem.
Dzieła
Libri III de institutione harmonica (Bolonia, 1516); Gli errori di Franchino Gafuri (Florencja, 1516); Thoscanello de la musica (Wenecja, 1523); Trattato della natura et cognitione di tutti gli tuoni di fanco figurato... (Wenecja, 1545); Lucidario in musica (Wenecja, 1545); Compendiolo di molti dubbi... (Mediolan, po 1545).
Przypisy