W 1948 podjął pracę w Polskim Radiu w Poznaniu, prowadząc kolejno audycje wiejskie, regionalne i estradowe. Jako „Wuja Ceśku” był miłośnikiem i propagatorem gwary poznańskiej, nagrywał muzykę ludową, prowadził audycje o różnorodnym charakterze. Napisał kilka powieści młodzieżowych, sztuki przeznaczone dla teatrów lalkowych, opracowania o tematyce historycznej (m.in. o miejscu kaźni w Forcie VII w Poznaniu), słuchowiska i felietony.
Za całokształt działalności radiowej otrzymał Nagrodę Miasta Poznania w 1960. W tym samym roku nadano mu Odznakę Honorową Miasta Szamotuł za popularyzację kultury ludowej. Rok wcześniej, w 1959, został laureatem Złotego Medalu Koszalina za aktywną współpracę z tamtejszą rozgłośnią i twórczy wkład w kulturę regionu. Posiadał też inne odznaczenia i wyróżnienia, w tym Złoty Krzyż Zasługi. Należał do wojewódzkiego zarządu TRZZ w Poznaniu, zarządu Oddziału Poznańskiego ZLP i był wiceprezesem Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania.