W latach 1890–1898 był zastępcą członka zarządu Komunalnej Kasy Oszczędności, a następnie jej dyrektorem.

Zaufanie mieszkańców miasta, które zdobył dzięki działalności w wielu towarzystwach, stowarzyszeniach, komitetach i bankach, sprawiło, że w 1888 został wybrany do Rady Miasta Bielska. Radnym pozostał przez 32 lata, aż do śmierci w 1920. Do jego obowiązków należały sprawy finansowe szybko rozwijającego się Bielska. Od 1891 był naczelnikiem Komisji Finansów, na którym to stanowisku udało mu się m.in. uzyskać kredyt inwestycyjny, przeznaczony na budowę koszar na Górnym Przedmieściu oraz kanalizację i gazyfikację miasta. Będąc naczelnikiem Wydziału Finansowego rokrocznie opracowywał preliminarz budżetu, nadzorował trwały majątek miejski oraz kontrolował realizację budżetu, fundacji i funduszów. Nazywano go przez to ministrem finansów miasta.