Studenci kabały luriańskiej zostali podzieleni na cztery grupy, uporządkowane pod względem znajomości halachy. Chaim Vital znalazł się w pierwszej grupie studentów, i bardzo szybko został najbardziej wiodącym uczniem Lurii. Gdy w 1572 roku rabin Izaak Luria zmarł, Chaim Vital zastąpił go. To właśnie wtedy zaczął on spisywać wszystkie nauki swojego mistrza Lurii. W 1577 roku udał się do Egiptu (będący wówczas częścią Imperium osmańskiego), ale szybko powrócił do Ziemi Izraela i zamieszkał w wiosce Ajn az-Zajtun w pobliżu Safedu. Później przeniósł się do Jerozolimy, gdzie w latach 1577–1585 był rabinem i kierownikiem jesziwy. Następnie wyjechał do Damaszku, gdzie został rabinem sycylijskiej społeczności żydowskiej. Napisał tam pierwszą własną książkę, o Abrahamie. Większą jej część stanowiły wykłady o chmurach, siedmiu stałych gwiazdach (planetach), siedmiu niebiosach i odpowiadającym im metalach. Po ukończeniu książki, Vital udał się do Jerozolimy, gdzie w 1590 roku jego dawny nauczyciel, rabin Mojżesz Alszich udzielił mu smichy. Po pewnym czasie Vital opuścił Jerozolimę i powrócił do Safedu, gdzie ciężko zachorował i cały rok spędził w łóżku. Podczas tej choroby, jego najbliższy uczeń (rabin Jehoszua) zdołał przekupić młodszego brata Vitala (rabina Mojżesza Vitala) i uzyskał dużą część rękopisów swojego nauczyciela.