Batalion Tałabski Pod koniec października 1918 r. został sformowany z rybaków tałabskich Batalion Tałabski, liczący ok. 700 żołnierzy. Na jego czele stanął sztabsrotmistrz Borys S. Permikin, który prawdopodobnie wcześniej uczestniczył w desancie na Wyspy Tałabskie. Batalion wszedł w skład 2 Dywizji Strzeleckiej I Korpusu Strzeleckiego Armii Północno-Zachodniej. W listopadzie, podczas ofensywy wojsk bolszewickich na Psków, batalion został przeniesiony na estoński brzeg Jeziora Pejpus, a następnie skierował się do Derptu na spotkanie z pułkiem Stanisława Bułak-Bałachowicza. Dowództwo I Korpusu Strzeleckiego wydało batalionowi rozkaz przeprowadzenia desantu na wschodnim brzegu Jeziora Pejpus, zajęcia monasteru Przemienienia Pańskiego Eleazara Pskowskiego i przedostania się na tyły atakujących Psków wojsk bolszewickich, ale nie dotarł on do płk. B. S. Permikina.
Tałabski Pułk Strzelecki W marcu 1919 batalion został rozwinięty do wielkości pułku jako 6 Tałabski Pułk Strzelecki. Składał się z trzech batalionów (w skład 1 batalionu wchodzili rybacy z Wysp Tałabskich, 2 – staroobrzędowcy-ochotnicy ze wsi w rejonie Gatczyny, zaś 3 – b. jeńcy bolszewiccy). W kwietniu tego roku został przeniesiony pod Narwę.