W latach trzydziestych przeszedł szkolenie na oficera sztabowego, uzyskał stopień kapitana wojska litewskiego. Po włączeniu Wileńszczyzny w skład Litwy jesienią 1939 przeprowadził się do Wilna, gdzie działał m.in. w rewizjonistycznej frakcji ruchu syjonistycznego. Gdy nastała okupacja sowiecka z obawy przed represjami przeniósł się na prowincję, podejmując pracę w księgarni.
Na krótko przed wybuchem wojny niemiecko-radzieckiej powrócił do Wilna – w lipcu 1941 objął funkcję dyrektora szpitala żydowskiego w nowo utworzonym getcie. Pozostawał w bliskich relacjach z prezesem Judenratu Anatolem Friedem, który rekomendował go na stanowisko szefa policji w getcie. W lipcu 1942 Gens zajął miejsce Frieda jako przewodniczący Rady Żydowskiej. Był zwolennikiem lojalnego podejścia wobec niemieckich władz okupacyjnych, licząc na złagodzenie nazistowskiej polityki wobec Żydów. Miał swój udział w ujęciu przywódcy podziemia w getcie Icchaka Wittenberga.
Został zamordowany 14 września 1943 na dziedzińcu miejskiej siedziby gestapo, na krótko przed ostateczną likwidacją wileńskiego getta.
Przypisy
Bibliografia Mieczysław Jackiewicz, Wileńska encyklopedia: 1939–2005, Warszawa 2007, s.