Historia Prace nad ustawą o podpisie elektronicznym rozpoczęły się w roku 1999. Została ona uchwalona 18 września 2001. Pierwszym podmiotem pełniącym funkcję głównego urzędu certyfikacji (w terminologii ustawy: wydającym zaświadczenia certyfikacyjne dla kwalifikowanych podmiotów), była spółka o nazwie Centrum Zaufania i Certyfikacji Centrast SA. Jego głównym akcjonariuszem był Narodowy Bank Polski, posiadający 82% akcji. Mniejszościowymi współwłaścicielami były także: Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych, Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie i Krajowa Izba Rozliczeniowa.
Centrast jednak przynosił straty i 6 stycznia 2005 akcjonariusze spółki podjęli decyzję o jej likwidacji. Funkcje Centrastu miał przejąć NBP, choć jego przedstawiciel uważał, że nie powinno to należeć do obowiązków banku centralnego. 27 lipca 2005 NBP otrzymał od ministra gospodarki i pracy odpowiednie upoważnienie i 22 sierpnia uruchomił Narodowe Centrum Certyfikacji.