W ciągu pierwszego miesiąca istnienia obozu do Crveni Krst trafiło od 200 do 300 miejscowych i zagranicznych Żydów mieszkających w Niszu. Później przywieziono kolejnych z miast położonych w głębi Serbii. Przepisy wprowadzone przez Niemców we wrześniu tego samego roku nakazywały izolowanie ich od pozostałych więźniów. Na początku listopada Niemcy rozpoczęli egzekucje dorosłych więźniów płci męskiej. Historyk Martin Winstone szacuje, że w tym czasie rozstrzelano 1000 żydowskich mężczyzn. W styczniu grupa partyzantów zaatakowała obóz, uwalniając niewielką liczbę żydowskich więźniów. 12 lutego 1942 roku 147 więźniów podjęło próbę ucieczki. 42 zginęło podczas tej akcji, ale pozostałym 105 udało się uniknąć schwytania[. Była to jedna z największych masowych ucieczek z jakiegokolwiek niemieckiego obozu. W ramach odwetu Niemcy rozstrzelali część pozostałych na miejscu więźniów. Podczas tej drugiej fali masowych egzekucji śmierć poniosła znaczna liczba więźniów narodowości serbskiej i żydowskiej, a ich ciała wrzucono do zbiorowych mogił, których wykopanie Niemcy wymusili na więźniach romskich.