Prawdopodobnie w 1923 dotarł do Niemiec i w Berlinie związał się z kabaretem „Sinaja Ptica” (), utworzonym przez rosyjskich emigrantów. W czerwcu 1924 przybył z grupą kabaretową do Polski, w której później zamieszkał w Warszawie. Zapewne wtedy przyjął nazwisko Szaro. W połowie 1924 został kierownikiem artystycznym teatru „Stańczyk”. 15 sierpnia wystawił „zgodnie ze wskazówkami Jewreinowa” jego jednoaktówki: „Wesołą śmierć” i „Szkołę gwiazd”, dodając do inscenizacji zdjęcia filmowe. 29 listopada przedstawił tzw. program egzotyczny – m.in. „Samum” Augusta Strindberga i „U wrót chińskiego raju” N. J. Agniwcewa.

Debiut filmowy W 1925 zadebiutował filmem farsowym, w stylu amerykańskim według scenariusza Konrada Toma, Rywale, który nie zachował się do dzisiejszych czasów. Po raz pierwszy na ekranach kin w tym filmie pojawił się Eugeniusz Bodo, który zagrał w produkcji nauczyciela muzyki, Genusia, rywalizującego o względy ukochanej z podstarzałym bogaczem (Antoni Fertner). Film spotkał się z pozytywnym odzewem krytyki. W tym samym roku wyreżyserował drugą produkcję, spod szyldu wytwórni Leona Forberta, która produkowała filmy dokumentalne i fabularne w języku jidysz. Łamedwownik (Jeden z 36), na podstawie scenariusza Henryka Bojma, nawiązujący do tzw.