Po powrocie został zatrudniony przez Reinholda Persiusa (syna słynnego architekta Ludwiga Persiusa), by realizować jego prywatne projekty w Poczdamie.
W 1880 Geyer został członkiem Komisji Budowy Pałaców (niem. Schlossbaukomission), której był dyrektorem od 1909 aż do 1 kwietnia 1921, kiedy komisja została rozwiązana, a Geyer przeszedł na emeryturę. Za jego kierownictwa podjęto wiele prac modernizacyjnych, głównie bazując na planach nadwornego architekta Ernsta von Ihne.
Na emeryturze Geyer poświęcił się historii sztuki i architektury, pisząc m.in. monografię historii berlińskiego zamku. W latach 1922–1929 pozostawał przez trzy kadencje prezydentem Akademii Budownictwa, gdzie w 1913 otrzymał członkostwo nadzwyczajne.
Zmarł w wieku 92 lat i spoczął na słynnym cmentarzu Dorotheenstädtisch-Friedrichswerderschen Friedhof w Berlinie, gdzie znajdują się groby wielu artystów i polityków.