Rozbudowany przez pierwszego króla Prus Fryderyka I. Za panowania Fryderyka Wilhelma I służył jako lazaret (1715–1759). W 1759 pałacyk wynajął przedsiębiorca Isaak Levin Joel, który rozpoczął tu produkcję tapet. W 1763 Fryderyk II Wielki podarował pałacyk fabrykantowi. Potomkowie Joela sprzedali posiadłość w 1827 Wilhelmowi von Türk, prawnikowi i pedagogowi, który w 1832 urządził tu dom dla sierot, a następnie odsprzedał obiekt Brandenburgii.
W 1859 książę Prus Karol zakupił posiadłość, przenosząc sierociniec do nowego budynku w Klein Glienicke. Następnie zlecił przebudowę rezydencji dla swojego syna Fryderyka Karola w stylu francuskiego neobaroku. Pałacyk otrzymał ozdobne szczyty, wykusze oraz wieże zwieńczone kopułamiIngrid Nowel, Berlin: die neue Hauptstadt: Architektur und Kunst, Geschichte und Literatur, DuMont Reiseverlag, 2002 s. 390 .. Prace podjął jego nadworny architekt Ferdinand von Arnim. Park wokół pałacyku zaprojektował Peter Joseph Lenné. Zabudowania wsi Klein Glienicke zostały przebudowane w modnym wówczas stylu szwajcarskim.