W 1938 założył wytwórnię „Omnia-Film”.

Wybuch II wojny światowej przerwał mu prace na planie filmu Szatan z siódmej klasy w reżyserii Konrada Toma. Pod koniec 1939 przeprowadził się do Lwowa, a następnie do Stanisławowa, gdzie był kierownikiem warsztatów remontujących samochody i sprzęt filmowy. Po ataku III Rzeszy na Związek Radziecki w czerwcu 1941 uciekł do Moskwy, gdzie podjął pracę w dziale trikażu wytwórni filmowej „Sojuzdietfilm”. Pod koniec tego roku wraz z personelem wytwórni został ewakuowany do Tadżykistanu. W lutym 1942 wstąpił do Armii Andersa i został przydzielony do sekcji filmowej Biura Propagandy i Oświaty. Od 1943 pracował w Kairze w Referacie Filmowym jako szef montażu filmów. Od października tego samego roku pracował w Wydziale Propagandy i Oświaty Armii Polskiej na Wschodzie.

Po demobilizacji w styczniu 1947 wyjechał do Argentyny, gdzie był operatorem dwóch filmów, m.in. Uma Luz na Estrada, a następnie prowadził warsztat konstrukcji i naprawy sprzętu filmowego. Później przeprowadził się do Brazylii, gdzie objął stanowisko naczelnego inżyniera działu mechaniki w wytwórni „Lider Cinematografica” w Rio de Janeiro. Zajmował się tam konstrukcją i konserwacją sprzętu automatycznego do wywoływania filmów.