Upośledzenie zdolności niewerbalnego uczenia się (NLD, NVLD, ) – zaburzenie uczenia się (właściwiej wada neurologiczna) przypominające całościowe zaburzenie rozwoju, mające podłoże najprawdopodobniej związane z zaburzonym funkcjonowaniem prawej półkuli mózgu (uszkodzeniem istoty białej).
Nie zostało sklasyfikowane w ICD-10 i DSM-IV (specyficzne i nieokreślone zaburzenie uczenia się). Pod pewnymi względami przypomina zespół Aspergera (który bywa nazywany jego skrajną formą, 80% osób z ZA wykazuje objawy NLD), a prawdopodobnie 51% osób z ZA cierpi także na NLD. Obydwa zaburzenia łatwo pomylić. Po raz pierwszy wspomniane przez Johnsona i Myklebusta w latach 1970. Dokładniej opisane w 1985 i 1995 r. przez B. Rourke’a. Niekiedy za najlepszy wiek na jego zdiagnozowanie uznaje się 9 lat (dla autyzmu dziecięcego 3 – 3,5, a ZA – 6). Czasami bywa uznawany za pojęcie neuropsychologiczne, a nie zaburzenie psychiatryczne. Rozpowszechnienie spektrum NLD może okazać się bardzo duże – od 1 do 5% w całkowitej populacji do nawet 10% w szkołach specjalnych.
Całkowicie błędne jest uważanie tego zaburzenia za mniej poważne i upośledzające od CZR, w niektórych przypadkach może być wręcz odwrotnie (jest to tym bardziej prawdopodobne, im bardziej pokrywają się objawy NVLD czy np.