Kopecki — Gubernator.
W rok później Żydzi otrzymali wręcz nakaz chowania zmarłych w Knyszynie:
Ponieważ mieszkańcy knyszyńscy Żydzi z dawna na sadzawkach dworskich Knyszyna mogiłki miane z dozwolenia dnia 14 Apryla 1786 r. około tychże mogiłek parkanem dobrym ogrodzenie ponowili, przez co wygodne miejsce do grzebania zmarłych swoich uczynili, ażeby odtąd żaden z Knyszyńskiego Państwa, bądź i Miasta czyli wprost mieszkaniec nie ważył się szukać innego mieysca po cudzych państwach z opłaceniem wyznaczającym Zwierzchność Dworska Knyszyńska odtąd nie zabrania, ale owszem, ażeby tu każdy należący, jako i z mniejszym kosztem grzebał, a przez to i mieysce i siebie nie uszkadzał, nakazuję. Dnia 30 grudnia 1787 r. Kopecki.
Gdy wszystkie wolne miejsca na groblach zostały zajęte lub wcześniej wykupione, zaczęto myśleć o nowym kirkucie. Początkowo miał się znajdować na Górze Królowej Bony, lecz katolicy uprzedzili ludność żydowską i ustawili tam w 1925 krzyż. Ostatecznie zaczęto chować starozakonnych nieopodal starego cmentarza (najstarszy nagrobek na nowej części pochodzi z 1933). Do 1939 zapełniano też wcześniej „zarezerwowane” place na cmentarzu starym.
Cmentarz przestał być użytkowany w 1942. Po wojnie stanął tam już tylko jeden nagrobek.