Epilog W czasie całej wojny domowej korniłowcy ponieśli bardzo wysokie straty, wynoszące ponad 13,5 tys. zabitych i ponad 34 tys. rannych. Po ewakuacji do tureckiego Gallipoli w poł. listopada 1920 r., z korniłowców utworzono tam Korniłowski Pułk Uderzeniowy i Korniłowski Dywizjon Artyleryjski. 27 listopada 1921 r. zostały one przeniesione do Bułgarii, gdzie istniały w kadrowym kształcie do lat 30. W poł. lat 20. liczyły one 1135 żołnierzy, w tym 738 oficerów.
Na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois pod Paryżem jest nagrobek upamiętniający zmarłych żołnierzy oddziałów korniłowskich.
Dowódcy gen. mjr Nikołaj W. Skoblin gen. mjr Michaił A. Piesznia (do października 1920 r.) gen. mjr Lew M. Jegorin (do końca wojny)
Struktura organizacyjna 1 Korniłowski Pułk Uderzeniowy – d-ca płk Mitrofan O. Nieżencew, ppłk Aleksandr P. Kutiepow, płk Władimir I. Indejkin, płk Nikołaj W. Skoblin, płk Michaił A. Piesznia, płk Karp P. Gordiejenko, ppłk Wasilij W. Czeliadinow, ppłk Michaił N. Daszkiewicz, ppłk Dmitrij I. Szirkowski, kpt. M. I. Daszkiewicz, ppłk W. W. Czeliadinow (wszyscy dowódcy od stworzenia 1 Oddziału Szturmowego) 1 batalion oficerski – d-ca płk Jewgienij G. Buliubasz, ppłk Michaił N. Daszkiewicz, ppłk Dmitrij I. Szirkowski 3 batalion – d-ca płk Iwan K. Kirijenko, płk Władimir I.