W Lejdzie uczył się u Hermanna Boerhaavego (1668-1738), Bernarda Albinusa (1697-1770), Hieronymusa Gaubiusa (1705-1780) i Gerarda van Swietena (1700-1772).
W 1739 roku otrzymał doktorat na Uniwersytecie w Lejdzie na podstawie dysertacji "De valvula coli et usu processus vermicularis". Od 1734 należał do Churfürstlich Brandenburgischen Societät der Wissenschaft, od 1737 do Deutschen Akademie für Naturkunde. Po otrzymaniu doktoratu wyjechał na pewien czas do Londynu, gdzie został członkiem Royal Society of London (1740). Później powrócił do Berlina i prowadził praktykę lekarską, zmarł w 1756 roku w wieku 45 lat.
Nazwisko uczonego upamiętnione jest w eponimicznej nazwie krypt Lieberkühna w jelicie cienkim i grubym.
Wybrane prace De valvula coli et usu processus vermicularis. Lejda, 1739. De plumbi indole. Dissertationes quatuor, omnia nunc primum in unum collecta... Londyn, 1782 Memoria Sur les moyens propres à découvrir la construction des viscères. Berlin 1748 Description d’un microscope anatomique. Berlin 1745. De fabrica et