Hjelmslev rozróżnia dwie funkcje elementów językowych: Koniunkcja (logiczne „i”) — jest domeną tekstu [składanie tekstu np. d+o+m=dom] Dysjunkcja (logiczne „albo albo”) — jest domeną systemu [zachodzi między elementami, które mogą pełnić te same funkcje], elementy istniejące w dysjunkcji stanowią paradygmat, a proces podstawiania elementów w paradygmacie to proces komutacyjny.
Funkcja oznacza zależność jednego terminu od drugiego. Oba terminy funkcji nazywają się funktywami.
Interdependencja — funkcja między dwoma elementami stałymi. Determinacja — funkcja między elementem stałym i zmiennym. Konstelacja — funkcja między dwoma elementami zmiennymi.
Język dla Hjelmsleva jest to system znaków. Wyróżnia on w języku dwie współistniejące płaszczyzny, bez których proces komunikacji nie byłby możliwy – płaszczyznę treści i płaszczyznę wyrażenia. Badając język w obu płaszczyznach, poszukujemy najmniejszych klas (inwariantów). Najmniejsze elementy językowe, dalej niepodzielne, nazywa Hjelmslev glossemami. Pomiędzy formą wyrażenia i treści istnieje współzależność poprzez funkcję znaku, ale nie ma między płaszczyznami bezwzględnej symetryczności. Tym się różni język od systemów niesemiotycznych, np. gier. Ilość znaków w języku jest nieograniczona, ponieważ można budować ciągle coraz to inne znaki złożone.