W 1905 ogłosił memoriał domagający się zniesienia restrykcji wobec Polaków mieszkających na Litwie i zapewnienia im praw narodowych (m.in. do polskiego szkolnictwa, stanął również na czele delegacji, która wręczyła premierowi Wittemu petycję odnośnie do polonizacji szkolnictwa w Kraju Przywiślańskim).

Represjonowany przez władze carskie za działalność narodową, był dwukrotnie zsyłany do guberni archangielskiej (1904, 1906). Po zwolnieniu przez pewien czas przebywał we Włoszech, gdzie założył w Mediolanie antykwariat „Warowland” (nazwa nawiązująca do rodzinnego Landwarowa).

3 maja 1906 wybrano go posłem do I Dumy z okręgu Warszawa, zasiadał w Kole Polskim w Petersburgu. Był członkiem komisji adresowej Dumy, gdzie zabiegał o przyznanie autonomii politycznej Krajowi Przywiślańskiemu. Protestował przeciwko rosnącemu w siłę antysemityzmowi – w październiku 1907 złożył premierowi Stołypinowi memoriał domagający się przeciwdziałania przez władze pogromom oraz ustalenia położenia prawnego Żydów w Cesarstwie.

Po wybuchu I wojny światowej pracował w Czerwonym Krzyżu na Kaukazie. Związki z tą instytucją kontynuował też po odzyskaniu przez Polskę niepodległości – był komisarzem rządowym PCK.

Żonaty z Marią Krystyną Lubomirską (zm.