Diedrich zasugerował również, że podobnie jak brzegowce, Placodus żył w dużych grupach. Głównymi źródłami napędu podczas pływania były prawdopodobnie ogon i przednie kończyny.
Analizy histologiczne kości udowej sugerują, że Placodus rósł stosunkowo szybko.
Paleobiogeografia thumb|Szkielet plakodusa Plakodus żył w środkowym triasie, od anizyku do ladynu, na terenach współczesnych Europy i Azji, a wówczas Oceanu Tetydy. Skamieniałości znaleziono m.in. w Basenie Germańskim (w tym również na Górnym Śląsku) oraz Chinach.
Klasyfikacja Rodzaj Placodus i jego gatunek typowy, P. gigas, zostały nazwane w 1833 roku przez Louisa Agassiza, który ich skamieniałości uznał za pozostałości ryb z rodziny Pycnodontidae. W 1858 roku Richard Owen rozpoznał w nich szczątki gadów i zasugerował pokrewieństwo z zauropterygami. Niektórzy autorzy kwestionowali tę hipotezę, jednak obecnie większość naukowców uznaje przynależność plakodontów do zauropterygów. Placodus jest dość podobny do innego nieopancerzonego plakodonta: Paraplacodus, jednak jego bliższymi krewnymi są prawdopodobnie