thumb|Kamień upamiętniający 12 tys. ofiar baranowickiego getta thumb|Ghetto Baranowicze, Zielony Most thumb|Baranowicze, Uroczysko Gaj thumb|Baranowicze, Uroczysko Gaj Getto w Baranowiczach (; Baranawiczer geto) – żydowskie getto istniejące w czasie II wojny światowej w okupowanych przez Niemców Baranowiczach.
Historia Getto zostało utworzone w dzień po wejściu do miasta wojsk niemieckich. 28 czerwca 1941 osoby uznane według kryteriów norymberskich za Żydów musiały przesiedlić się do dzielnicy Baranowicz zwanej Sachalinem. Getto obejmowało kwartał miasta ograniczony ulicami Cerkiewną (ob. Lisina), Wileńską (Gagarina), Poniatowskiego (Bahdanawicza) i Parkową (Cariuka). Aresztowali również 200 przedstawicieli inteligencji, wśród których znaleźli się lekarze i adwokaci, po czym rozstrzelali 80 z nich.
Wejście do dzielnicy żydowskiej znajdowało się na rogu ulic Sosnowej (Hrycewicza) i Sadowej (Mickiewicza). Przy bramie stały posterunki. Od strony zewnętrznej policja białoruska, a od wewnętrznej – żydowska. W grudniu 1941 na terenie getta przebywało ok. 15 tys. Żydów z Baranowicz i okolicznych miasteczek.
Lokalny judenrat liczył 26 osób – na jego czele stanął Owsiej Girszewicz (Hirszewicz) Izykson, policją getta kierował Naim Piniewicz Waltman. Siedziba rady mieściła się w budynku przy ul.