Rzut franciską nie był łatwy i wymagał długotrwałych ćwiczeń. Broń obracała się w powietrzu, a ostrze trafiało do celu w odległości dokładnie określonej przy każdym rzucie. By skutecznie trafić przeciwnika podczas walki, wojownik musiał umieć ocenić tę odległość bardzo precyzyjnie.
Kronikarze z czasów Merowingów używali pojęcia „franciska” bez różnicy dla wszelkich rodzajów toporów.
Od VIII w. n.e. broń ta wyszła z użycia i pełniła odtąd rolę narzędzia rolniczego.
Bibliografia Ch. Lelong, Życie codzienne w Galii Merowingów, przeł. Eligia Bąkowska, PIW, Warszawa 1967, s. 80–83. Patric Périn i Pierre Forni, W czasach królestw barbarzyńskich. Od najazdu barbarzyńców na Rzym do czasów Karola Wielkiego (IV-IX w.), przeł. Paweł Latko, z serii: „Tak żyli ludzie”, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1992.
Kategoria:Broń miotana Kategoria:Broń obuchowo-sieczna